Bhí cara liom fadó i mBaile Átha Cliath a bhí ag déanamh staidéir ar an gcógasaíocht i gColáiste na Tríonóide. Samhradh amháin, fuair sé jab ina bhaile dúchais in Inis, i gContae an Chláir ag obair i siopa poitigéara (nó cógaslann mar a thugtar na laethanta seo orthu. Is deise liom féin an seanfhocal - is dóigh gur ó "apothecary" an Bhéarla a shíolraigh sé).
Fear mór Gaeilge ab ea mo mhéit agus bhí sé tar éis múineadh dó féin scríobh sa tseanscríbhneoireacht Ghaeilge. Scríobhadh sé litreacha chugam anois is arís sa tseanstíl sin, agus peann dúiche ar an seandéanamh a bhíodh i gcónaí aige.
An samhraidh áirithe seo ar aon chaoi, bhí feachtas
Ghlór na nGael ar siúl i mbaile na hInse agus theastaigh ón bpoitigéir go mbeadh cuma mhaith ar a shiopa siúd. Bhí sé th'éis peannaireacht
retro mo mhéit a thabhairt faoi deara agus d'iarr sé air rud eicínt a scríobh amach sa tseanstíl le cur i bhfuinneog an tsiop, le cur le taispeántas na bhfuinneog a raibh siopadóirí an bhaile páirteach ann. "A nice old seanfhocal - something in the medical line" a d'iarr an poitigéir.
Chuimhnigh mo mhéit - seanfhocal a bhain le cógasaíocht nó a leithéid. Is ansin a bhuail an splanc ionsparáide é.
An lá dar gcionn, greannta i bhfuinneog an tsiopa, i scríbhneoireacht bhreá Ghaelach bhí muintir an bhaile in ann an tseoid fhealsúnta seo a leámh, ráiteas a spreagfadh muinín duine ar bith i gceird na poitigéireachta:
"Níl luibh ná leigheas in aghaidh an bháis".
