Le linn d'fhéile Rás Aigéin Volvo, ócáid a d'ardaigh an croí ionainn anseo in iarthar na hÉireann le coicís anuas, thug muid an bheirt is óige isteach go Gaillimh tráthnóna amháin, le breathnú ar na báid agus le blaiseadh den ócáid. Bhí na Hothouse Flowers ag casadh an tráthnóna sin ar an stáitse mór a bhí feistithe le taobh an chalafoirt. Tháinig Dí Dé eicínt amach agus é á gcur i láthair, a rá go raibh an grúpa seo ar an mbóthar le fada, fada, fada, fada an lá. "Tá muid an-sásta" a deir sé "go bhfuil urraíocht againn don seó seo tráthnóna ó Zimmer frames na hÉireann".
Bhain an chaint sin stad asam. Zimmer frames? Tá cuimhne agamsa ar aithne a chur ar na Bláthanna Leochaileacha agus an chéad hit acu, "Don't Go!" ag réabadh leis go barr na gcairteacha. Leads óga, ceathair nó cúig de bhlianta níos óige ná mé féin a bhí iontu - agus iad á lua anois le frámaí siúil?
Is ansin a thuig mé gurbh fhíor don té a dúirt gurb éard atá i gceist leis an meánaois ná an tréimhse sin i do shaol nuair a airíonn tú féin go bhfuil tú fós óg, ach nach n-airíonn duine ar bith eile gurb ea.
Ansin, oíche Dé Sathairn, bhain mé an-sólás as an méid a bhí le rá ag Leonard Cohen, ar an DVD iontach den cheolchoirm a rinne sé i Londain an samhradh seo caite. "Tá ceathair nó cúig cinn déag de bhlianta caite ó sheas mé ar stáitse i Londain go deireanach" a deir sé. "Back then, I was sixty years old - just a kid with a crazy dream...."
